Verwondering

Ik ben verwonderd. Het geeft me het positieve gevoel van openheid en de bereidheid om alles wat nog onbekend overkomt toch liefdevol te omarmen. Het boek Een Cursus In Wonderen heeft me op dit wonder-pad geplaats met de stellingname om een ‘wees gelukkig’ als levenshouding in te zetten. Door van binnen te eisen dat je gelukkige momenten kunt voelen ongeacht de uiterlijke weerbarstige omstandigheden, trek het uiteindelijk situaties en mensen aan die op dit innerlijke geluk aansluiten.

Het actief inzetten van ‘wees gelukkig’ heeft me op tijd laten remmen daar waar een pas op de plaats gewoon beter werkt dan gedachteloos door buffelen. Het heeft me ook meer lef gegeven om gas te geven op plaatsen waar ik geneigd was door wantrouwen te remmen. Mijn levenshouding met een ‘wees gelukkig’ kreeg ook kritiek omdat ik het te enthousiast wilde promoten. Dit heeft me weer de les geleerd om het gewoon bij mezelf te houden en geluk hier zijn wortels te laten schieten.

‘Wees gelukkig’ zonder enige aanleiding van buitenaf. Het voelt in het begin misschien wat onwezenlijk of onwerkelijk, maar toch krijgt het waarachtige Zelf daarmee zijn herstel en hervindt zijn grootsheid. Want een ‘wees gelukkig’ schept nieuwe ruimte en doorbreek oude patronen van stagnatie en beklemming. Het inspireert waarheen te gaan en activeert welke volgende stap je kunt maken. ‘Wees gelukkig’ maakt geen gebruik van garanties vooraf, noch van medestanders en stelt ook niet de harde eis hoe de wereld er eerst uit moet zien.

Eigenlijk is een ‘wees gelukkig’ heel stil, een soort koestering van warmte, waarheid, schoonheid, genezing en licht. Het is onafhankelijk van het gedrag van anderen en staat los van wereldse diploma’s, wetgeving en rijkdom. Het is verbonden met een onderstroom in Zijn, een tijdloos weten dat we goddelijke wezens zijn die hier op aarde slechts een menselijke ervaring opdoen.

Verwondering trek alle menselijke zintuigen open voor liefde, het doet een appèl op het hart en schept vertrouwen zonder aanleiding. Het geeft het leven zijn glans terug en herinnert om te relativeren wat door zwaarte, misbruik en angst uit zijn liefdevolle context is weggerukt. ‘Wees gelukkig’, het is als een kaars aansteken in een donkere grot, als een kind die lacht om zijn spel, als een goede herinnering die nooit verloren kan gaan.